برای تو می نویسم تا ابد...

مسعودم،

به من بگو که خدا چگونه تورو آفریده
چطور اینهمه مردونگی در کنار اینهمه احساس
قــــــــرار داده...
چطور اینهمه مهربونی در کنار این همه جذبه...
مسعود،میدونستی با هیچ چیزی تو دنیا عوضت نمی کنم؟
من عاشق وقتی هستم که اشکامو پاک می کنی می بوسی منو و
میگی درست میشه..
هرچی آواره رو سرم میشه دیوار،میشه سقف!
می دونی چقدر دوست دارم؟
از اون بیشتــــــر دوست دارم...!

خیلی خوابم میاد،اما

پیرهنت را می بویم
به جای آغوشِ نداشته ات...

مسعودم،الآن تو راهه.
فک کنم خوابش برده که جوابِ اس نمی ده.
نمی دونم،دلمم نمیاد که بیدارش کنم.
خدا کنه خوب خوابیده باشه.
داره کم کم نزدیک میشه-بقولِ خودش-
دستــــــــایِ من...
عزیزِ دلـــــــم،الهی من قربونِ این مهربونیات.
باور کن فک نمی کردم که این موقعیت پیش بیاد که بشه تو تهران
با هم باشیم.
که همقدمِ تو باشم،که نفس بکشم کنارت...
مسعودم،من عاشقِ این هیجان های شبِ قبل از اومدنِ تو هستم.
اینکه هی دورِ خودم بچرخم،دنبالِ چسب واسه کادوهات باشم،اینکه
همش به این فک کنم چی بپوشم که بیام پیشت...
خیلی شیرینه این لحظات،همون موقع هایی که تو،تویِ راه هستی
و من از فرطِ هیجان نتونم بخوابم.
مثه همین الآن که نمی تونم بخوابم...
واست دو تا عیدی کوچولو دارم.
یک کمربندِ خوشگل که با آبجی سارام خریدم



و یه سالنامه...



مردِ من،حدودا 25 روز پیشت نبودم.
خوب یا بد،سخت یا آسون گذشت.
هر چی هم بد باشه روزای رفته،من حاضرم تحملشون کنم به خاطر
یک امشب که چشم به راهتم.
خداروشکر که هستی،که با بودنت همه چی یه رنگِ دیگه گرفته.
اینکه با تو خوشبخت ترینم...اینکه با تو کاملــــــم....
اینکه با تو همونی هستم که واقعا هستم.
خدایـــــــــــــــــــــــــــــا شکـــر.

پ.ن:این رو تختیِ گل گٌلیم تو حلقـــــمـــــ...

پ.ن:باز یادم رفت قبل کادو پیچی عکس بگیرم.

15.فروردین.91

دلِ من شد تختِ جمشید و
تو شدی تائیس...
به آتش کشیدی مرا!
13 من هم بدر می شود بدونِ تو.
------------------------------------------------
بعد از این همه مدت،اشکِ من هم
پیرهنم را تر کرد...
-----------------------------------------------
هیچ چیز دردناکتر از این نیست که در کوه
فریاد بزنی و پژواکی نشوی!!
----------------------------------------------
امشب با من چه کردی،از سرمای دستانم
گٌر گِرفتم.

13.فروردین.90

تو در پیرهنِ سفید،شلوار جین و پالتوی مشکی

الهِ منی...

کاش انقدر از دیدگانم دور نبودی،سرم خسته شد

از بس صورتت را در چشمانم ترسیم کرد.

کاش بودی تا می پرستیدمت!

دلتنگتـــــــــــــــــــم....

10.فروردین.91

عجب دنیایی ست،دنیای ِمن.
آدم هایی که دوستشان دارم،دوستم ندارند و
دورم را گرفته اند و
تنها کسی که مرا دوست دارد کیلومتر ها
ازم دور است...
چرا هیچ چیز جایِ خودش نیست؟
لعنت به این چیدمانِ افرادی که من دارم!!!!
منجی ِ من،بیـــــــــــا.!

11.فروردین.91

دستانم را چترِ سرت می کنم،

حسودی ام می شود که آسمان انگشتانش را

قطره قطره بر سرت بکشد.

موهای یلدایی بی حالتِ تو،فقط مالِ من است!

9.فروردین.91

داره آهنگ پخش میشه:

کنارم هستی و اما دلم تنگ میشه هر لحظه
خودت می دونی عادت نیست،فقط دوست داشتنِ محضه
کنارم هستی و بازم،بهونه هامو می گیرم
میگم وااای چقدر سرده،میــام دستاتو می گیرم...

نمیگم که اشکام اومدن،نمیگم دپرس شدم،فقط تو خاطراتِ با تو بودن
غرق شدم.
تو اون دوباری که رفتیم جاده تندرستی،نگاه هامون،بوسه هامون و دستایِ گرم و
مهربونت.
مسعودم،درسته تنها یه روزه ندیدمت،اما عجیب دلتنگتم...
دلم می خواد که فقط چشمات جلوی چشام باشه،اونوقته دنیام آرومه.
اما عزیزکم،من می تونم دوریتو تاب بیارم،من قوی ام.
همون شفقی که می خوای،خواهم بود.
مسعودِ من،گاه فک می کنم چقدر خوب بود که همشهری بودیم.
اینکه خریدِ عیدمون با همدیگه بود،اینکه من  توی خیابونای دمِ عیدِ تهران
با تو همقدم بودم،اما بازم می بینم که این دوری خودش یه نعمته.
اینکه بسیار بسیار قدرِ تورو می دونم،سعی کنم که تو با هم بودنمون
بیشتر ارزشِ لحظه ها رو درک کنم و از همه مهم تر باعث میشه همدیگه رو
بیشتر بخوایم و دوست داشته باشیم.
می دونی چقدر شیرینه شنیدن جمله ی "دلتنــــــگتم..."از پسِ این 400 کیلومتر؟
اینکه دوریم و انقدر احساس وابستگیمونو به یادِ هم میارم،خیلی قشنگه...
خوشحالم که تو رو دارم،بودنِ تو خوشبختیمه و داشتنت افتخار!
خوب بخوابی مردِ من...
خواب هات به آرومی آسمونِ تهران و به پاکی ِبرفِ آسمونِ شاهرود.
دوستت دارم!!!

وقتی چشمانت هم از نخواستنِ من
فریــــــــــــاد می زنند
درست است خیره ماندنِ لب هایم...

امروز هم گذشت،یه روز دیگه با تمام خوبی هاش گذشت
چه جوری عجله داشتم بهت برسم که بریم یونی،خیلی خوب بود.
مرسی واسم کلاه رنگی رنگی خریدی!
منتظر فردام که ببینم روی ماهتو...

شبِ خوبی رو واست آرزو می کنم،مردِ من...

امروزم گذشت،دومین روز از محبوب ترین ماهِ سال...
شاید بچه گانه باشه،اما من کلی ذوق دارم واسه تولدت.
تو بهترین هدیه ای بودی که خدا می تونست به من تو شاهرود بده.
با این همه آدم دوست شدم،واسشون کلی کار کردم تو این دانشگاه،
اما تنها کسی که باهام موند و جا نزد تو بودی.
دوستای تهرانم و دیگه خوب می شناسی،اونا توی دنیا تک هستن،
هیچ دخترایی مثه اونا پیدا نمیشه که انقدر منو درک کنن و بشناسن.
اون دوستام دیگه تکرار ناشدنی هستن،مثه تو که تکرار ناشدنی ترین
مرد روی زمینی واسم...

و اما دوستت دارم...

پ.ن:واقعا مسعودم...!